ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΤΡΟΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)
Της Πασχαλίνας Γιαννάκη Υπάρχουν τόποι που ορίζονται από την απουσία τους· χώροι που την ημέρα σφύζουν από ζωή και τα βράδια μετατρέπονται σε φαντάσματα. Η Στοά Βατικιώτη της Θεσσαλονίκης το βράδυ, από λαϊκή αγορά, μετατρέπεται σε ετεροτοπία της παύσης — μια νησίδα ακίνητου χρόνου μέσα στη ροή της πόλης. Στην είσοδο, το βλέμμα βυθίζεται σε έναν άδειο διάδρομο όπου τα κλειστά ρολά μοιάζουν με σφαλισμένα μάτια. Οι άνθρωποι λείπουν από το γυαλιστερό πλακόστρωτο που τώρα αντανακλά το κιτρινισμένο και θλιμμένο φως. Τα χρωματιστά λαμπιόνια δίνουν στην ερημιά μια παράξενη γιορτινή εικόνα. Είναι μια γιορτή για το τίποτα· μια σκηνογραφία δίχως ηθοποιούς, όπου τα άδεια τελάρα και οι πάγκοι στέκουν σαν απομεινάρια μιας επιτέλεσης που έληξε απότομα. Νιώθω να περπατώ σε μια διπλή πραγματικότητα. Παρόλο που η νύχτα με κυκλώνει, η μνήμη ανακαλεί ένα σαββατιάτικο πρωινό· είναι ακόμα νωρίς και ο Βαρδάρης δεν φυσά τόσο έντονα μέσα στη στοά. Βλέπω τις νοικοκυρές να ξεχύνονται για τα ψ...
