ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΕΣ

 

Υπάρχουν τόποι που φαίνονται σαν να μην κατοικούνται ποτέ πραγματικά· τόποι που υπάρχουν μόνο για να μας θυμίζουν ότι είμαστε σε κίνηση. Στην Αθήνα της δυστοπίας, αλλά και των εκπλήξεων, το ταξίδι μου δεν είναι απλά μια διαδρομή, αλλά μια σειρά από ετεροτοπικές συναντήσεις — νησίδες χρόνου που επιπλέουν στο χάος της πόλης.

Στο ΚΤΕΛ, εκεί που το φως της νύχτας ηλεκτρίζει την προσμονή, γινόμαστε σκιές δίχως όνομα, σώματα που περιμένουν να μεταφερθούν σε μια άλλη ζωή. Αισθάνομαι το σώμα μου ν΄ ακολουθεί ασυναίσθητα τα άλλα σώματα μέχρι τη σκάλα του λεωφορείου. Νιώθω ανυπομονησία για τον προορισμό μου, για την επίσκεψη στην αδερφή μου. Άλλη μια φορά στην Αθήνα μετά από δύο μήνες. Ταξιδεύω ξημερώματα και βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει. Στα ακουστικά μου παίζει μουσική που με ταξιδεύει σε άλλους χώρους.

Στις κρύες σκάλες του Μετρό, βυθίζομαι σε ένα υπόγειο άχρονο παρόν. Σαν μια επιτελεστική κάθοδο στον Άδη. Γρήγορα βήματα και σιωπηλοί επιβάτες. Αισθάνομαι να πνίγομαι σε αυτή τη φωτεινή στοά. Βρίσκομαι στις κυλιόμενες σκάλες μαζί με δεκάδες άλλους άγνωστους. Αναμονή, μετά, για την άνοδο για να ξανά βρω το χαμένο οξυγόνο.

Στο δωμάτιο που μας φιλοξενεί, ο τοίχος που ξεφλουδίζει διηγείται ιστορίες που δεν μας ανήκουν. Το παράθυρο γίνεται κάδρο: μια απόσταση ασφαλείας από τον θόρυβο του δρόμου, μια ψευδαίσθηση οικειότητας μέσα σε ένα ξένο σπίτι. Η Αθήνα μας κοιτάζει, όσο εμείς προσποιούμαστε πως ανήκουμε στη σιωπή αυτού του δωματίου.

Στιγμές χαλάρωσης. Υπάρχουμε μέσα από τη συνάντησή μας με άλλους. Έναν καφέ ή ένα ποτό, μια κουβέντα, χαμόγελα, αστεία... Μια νησίδα στην ετεροτοπική Αθήνα. Αισθάνομαι κούραση αλλά και ανακούφιση που βρίσκομαι εδώ.

Οι σκέψεις μου με βγάζουν από την καθημερινότητα της ζωής μου πριν πάω στην Αθήνα, προκαλώντας μου συναισθήματα ενθουσιασμού, εξάντλησης αλλά και επίτευξης του στόχου μου να έρθω μέχρι εδώ. Επικοινωνώ με άλλους ανθρώπους, βλέπω καινούριους τόπους. Σκέφτομαι ότι μέσα στην χαοτική Αθήνα μπορείς να ανακαλύψεις χώρους που σε καθησυχάζουν και σε ηρεμούν.

Καταγράφω το ταξίδι στην Αθήνα και την παράξενη μελαγχολία που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους. Την αφετηρία και τον προορισμό. Σε χώρους που ανοίγουν για να σε δεχτούν και κλείνουν αμέσως μόλις αναχωρήσεις.

Η έρευνα εντάσσεται στην προετοιμασία της νέας μεταδραματικής δράσης του Εργαστηρίου Πολυτροπικών Δραστηριοτήτων “Deep Eyes” του Οργανισμού Φεστιβάλ Ολύμπου με τίτλο: «Perseus' Mirror |Ο καθρέφτης του Περσέα: Symposium on Michel Foucault's Heterotopias | Συμπόσιο για τις ετεροτοπίες του Michel Foucault» για το καλοκαίρι του 2026 στο πλαίσιο του 55ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΛΥΜΠΟΥ.